De bieb, zo heet de bibliotheek bij ons. Ik kom er het liefst niet zo vaak, maar dat is puur omdat ik dan moet gaan lezen. En niet dat lezen niet leuk is hoor, maar als het verplicht moet, zoals vaak het geval is, is het toch wat minder. Gister was het weer eens zover. En dit keer ging het helemaal anders dan anders. En omdat ik van schuld afschuiven houd, het kwam allemaal door mijn zusje.

Mijn zusje ging namelijk mee, ze had namelijk ook wat boeken nodig. Ik wist welk boek ik nodig had, dus ik had hem al snel gevonden. Maar mijn zusje is heel anders op dat gebied dan mij, dus die moest eerst nog helemaal gaan zoeken. Prima, ik wacht wel even. Maar wachten verveeld over het algemeen snel, en nu ook. Dus ik begon me een beetje te gaan vervelen. En hier ging het achteraf gezien mis.

Eerst pakte ik namelijk een boek uit de kast, maar hierdoor stond de rest niet meer stevig, en knalde de rest op elkaar, en daardoor op de grond. Beschaamd bukte ik maar om de boeken terug te zetten, en deed dit ook. Hierna ben ik maar op een stoel gaan zitten, om zo min mogelijk mis te kunnen doen. Maar toen kwam een mevrouw van de bieb mij vragen of ik het ook nog op alfabetische volgorde wou zetten. Maar natuurlijk, ik sta nu toch al voor l*l.

Toen dit gedaan was, en mijn zusje nog steeds niet klaar was, ging ik maar weer zitten. Na zo’n 5 minuten was mijn zusje dan eindelijk klaar. We gingen in de afstempelrij staan, want zo modern zijn ze nou ook weer niet. En toen ik aan de beurt was, gaf ik mijn boek, en hij werd gescand. Alles ging goed, tot ik werd gevraagd voor mijn pasje. Mijn pasje, natuurlijk. Ik wist dat ik hem mee had genomen, en ik had hem eerst ook nog. Maar waar was hij nu gebleven?

Ik heb me werkelijk rot gezocht in de bieb. Tussen alle boeken, op de grond, ik ben zelfs nog terug naar huis gelopen en goed op de grond gekeken. Hij was nergens. Ten minste, ik kon hem nergens vinden. Totdat ik het boek doorbladerde, want wat viel er uit? Juist, het pasje. En voor de tweede keer die avond schaamde ik mijn ogen uit mijn kop. En als ik het al niet erg vond om er naar toe te gaan, dan nu wel.