Ik heb laatst al eens medegedeeld dat ik in het eindelijk ook in het bezit ben van een iPod touch. Hoewel ik er nog steeds meer dan tevreden mee ben, zit er wel een groot nadeel aan. Eigenlijk is het geen nadeel, maar meer een groot verschil met de iPhone: er zit geen 3G op, dus je kan niet overal altijd op het internet. Thuis geen probleem: ik ga lekker via het WiFi op het internet. Maar ergens anders, op school bijvoorbeeld, vormt dit af en toe toch wel een probleem. Vormde, want er is een hele aardige meneer aan de overkant.

Ik weet niet zeker of het een meneer is, of een mevrouw. Ik heb hem (ik benoem ‘het’ met het mannelijk geslacht) ook nog nooit ontmoet. Laat staan wel eens bewust gezien. Ik weet niet hou oud hij is, waar hij woont en wat voor werk hij doet. Maar ik weet wel dat hij daar is. Ergens in de huizen aan de overkant van mijn school. En ik weet ook dat hij sowieso aardig is, ookal ken ik hem niet. Ik weet dit zo goed, omdat hij er namelijk voor zorgt dat ik op school alsnog op het internet kan.

In tegenstelling tot hem ben ik niet zo aardig. Ik ga namelijk ongevraagd op iemand internet zitten, iets waar in Nederland overigens maximaal 7 jaar cel op staat. Na wat gepuzzel met de aanwezige routers, want dat zijn er nog al wat (ook van de andere huizen namelijk), kwam ik op zijn router. De router was wel beveiligd met een sleutel, maar helaas voor hem kan je gewoon per type router op het internet opzoeken wat de key daarvoor is. En zo deed ik het ook, ik zocht de key op, vulde hem in, en ik had een verbinding.

Erg snel is de verbinding niet, maar ik kan op het internet. Ik kan elke site opzoeken die ik wil, en elke app gebruiken die internet gebruikt. En dat allemaal door die aardige man aan de overkant. Het is onaardig, ik weet het. Maar ik kan er niks aan doen dat die router zo slecht beveiligd is.