Vandaag is de dag aangebroken dat alles dan echt voorbij is. Nou moet je alles meteen maar even relativeren, want dat valt in het niet bij de aardbevingen van de afgelopen dagen. Maar vanuit mijn standpunt is echt alles voorbij. De maand is weer voorbij, de week is voorbij, het weekend is voorbij, en nog veel belangrijker: de vakantie is voorbij.

Want ja, ik had deze week eindelijk vakantie. In het begin was ik ziek, maar gelukkig was dat vrijdagmiddag alweer over. En toen begon het Grote Genieten, met twee hoofdletters G. Maar zoals altijd met een vakantie gaat het altijd heel snel voorbij. Voor ik het wist was het woensdag, vrijdag en zelfs alweer zondag, wat betekent dat de vakantie alweer bijna voorbij is.

Eigenlijk vind ik vakanties helemaal niet zo leuk, zeker niet als ze zo snel elkaar opvolgen (7 weken maar, voor sommige scholen zelfs maar 6 weken). Je zit dan net een beetje in het ritme, bent gewend om vroeg op te staan, en alles wordt langzamerhand vanzelfsprekend. Tot die rotvakantie weer komt, die alles moet verpesten. Je bent weer uit het ritme, weet weer hoe het is om vrij te hebben en om uit te slapen. En als je dat net weer een beetje gewend bent, dan kan je weer naar school.

Volgens mij is het zelfs nog erger, en berust het allemaal op een complot. Een complot tegen de leerlingen, want nee, die mogen het natuurlijk niet te niet erg gaan vinden (niet erg betekent hetzelfde als leuk, maar school is onmogelijk leuk te vinden, vandaar niet erg). Let maar op, ooit zal Peter R. een ingelaste uitzending maken, waarin hij het complot bloot legt. Let maar op!

En ach, ik heb niet te zeuren. Want binnen 2 dagen zit ik toch weer in het ritme, en ben ik al lang weer vergeten hoe het was, in die goede oude tijd toen er nog vakantie was.