De bieb, zo heet de bibliotheek bij ons. Ik kom er het liefst niet zo vaak, maar dat is puur omdat ik dan moet gaan lezen. En niet dat lezen niet leuk is hoor, maar als het verplicht moet, zoals vaak het geval is, is het toch wat minder. Gister was het weer eens zover. En dit keer ging het helemaal anders dan anders. En omdat ik van schuld afschuiven houd, het kwam allemaal door mijn zusje.

Mijn zusje ging namelijk mee, ze had namelijk ook wat boeken nodig. Ik wist welk boek ik nodig had, dus ik had hem al snel gevonden. Maar mijn zusje is heel anders op dat gebied dan mij, dus die moest eerst nog helemaal gaan zoeken. Prima, ik wacht wel even. Maar wachten verveeld over het algemeen snel, en nu ook. Dus ik begon me een beetje te gaan vervelen. En hier ging het achteraf gezien mis.

Eerst pakte ik namelijk een boek uit de kast, maar hierdoor stond de rest niet meer stevig, en knalde de rest op elkaar, en daardoor op de grond. Beschaamd bukte ik maar om de boeken terug te zetten, en deed dit ook. Hierna ben ik maar op een stoel gaan zitten, om zo min mogelijk mis te kunnen doen. Maar toen kwam een mevrouw van de bieb mij vragen of ik het ook nog op alfabetische volgorde wou zetten. Maar natuurlijk, ik sta nu toch al voor l*l.

Toen dit gedaan was, en mijn zusje nog steeds niet klaar was, ging ik maar weer zitten. Na zo’n 5 minuten was mijn zusje dan eindelijk klaar. We gingen in de afstempelrij staan, want zo modern zijn ze nou ook weer niet. En toen ik aan de beurt was, gaf ik mijn boek, en hij werd gescand. Alles ging goed, tot ik werd gevraagd voor mijn pasje. Mijn pasje, natuurlijk. Ik wist dat ik hem mee had genomen, en ik had hem eerst ook nog. Maar waar was hij nu gebleven?

Ik heb me werkelijk rot gezocht in de bieb. Tussen alle boeken, op de grond, ik ben zelfs nog terug naar huis gelopen en goed op de grond gekeken. Hij was nergens. Ten minste, ik kon hem nergens vinden. Totdat ik het boek doorbladerde, want wat viel er uit? Juist, het pasje. En voor de tweede keer die avond schaamde ik mijn ogen uit mijn kop. En als ik het al niet erg vond om er naar toe te gaan, dan nu wel.

Er was eens een Jeffrey. Deze Jeffrey was een blogger, en een 140-tekens literatuurschrijver. Hij was een schepsel van twee doodnormale mensen, en zat op een doodnormale school, met een ietwat rare Engels lerares. Deze lerares was een tikkeltje gestoord, en Jeffrey haat mensen waarbij een steekje los zit. Hoewel het bij haar wel heel erg was, had Jeffrey de laatste tijd niet veel problemen met haar. Op een dag kwam hij de klas in, en daar zat ze. Maar ze was anders dan anders had Jeffrey snel door. Hij stapte op haar af, en zei “Mevrouw, wat heeft u grote oren!” waarop de lerares zei “Ja, zo kan ik jullie beterrr horennnnn”. “Mevrouw, wat heeft u grote ogen!” “Zo kan ik jullie beterrr ziennnnn” antwoorde de lerares. “En mevrouw, wat heeft u een grote mond!” zei Jeffrey. “Zo verstaan jullie me beterrrr als ik huiswerk opgeef!” was het antwoord daarop. En dat mocht Jeffrey weten ook.

Zo, zei de Engelse mevrouw,
Ik ben niets voor niets een juffrouw.
Boeten voor je daad, dat zal jij,
Ga jij maar eens een boek lezen voor mij!
Nee, niet in het Nederlands dat begrijp je best,
In het Engels wordt het, want daarin heb jij de pest.

Ik bedacht nu wat ik kon doen, maar een uitweg leek er niet te zijn. Ik moest een boek lezen, in het Engels. En voordat ik het wist, stond ik in de bibliotheek. De lichtstralen kwamen binnen via de oude glas-in-loodramen, en dwarrelden over de grote tafel die in het midden van de kamer stond. In het begin zat een vrouwtje, waarschijnlijk was het iemand die de boeken verzorgt, dacht ik bij mijzelf. Het is typisch zo’n vrouw waarvan je dat ook verwacht bij het zien van haar in een neutrale omgeving, een supermarkt bijvoorbeeld. Als ik haar tegen was gekomen in een supermarkt, had ik binnen drie seconde kunnen zien dat zij in een bibliotheek werkte. Ik liep langs de tafel en de boekenkasten. Ik moest naar het einde, daar stonden de Engelse boeken. Elke stap die ik zette was moeilijk. In het begin kon ik nog terug, maar met elke stap die ik zette werd dat moeilijker en opvallender.
Ik kwam aan bij de boekenkast, en ik schoof met mijn vinger langs de boeken. Er kwam iemand naast mij staan, en dat vond ik wel fijn. Ik weet niet hoe het kwam, zeer waarschijnlijk omdat het in zekere zin een lotgenoot was. Ik keek haar aan – ja, het was een haar -, en ik herkende haar ergens van. Ik zat een keer in een lokaal toen zij binnen kwam. Of we een enquête wouden invullen. Het waren rare vragen, van of je nog andere familieleden had tot hoe je naar school kwam. Terwijl zij, met nog een ander iemand, klasgenootje waarschijnlijk, daar stond, waren wij veel te druk bezig met die enquête uitlachen. Ik wed dat de resultaten heel raar waren, want uiteindelijk gebruikten we geen drugs maar rookten we wel. Mijn vinger kwam bij het einde, ik moest dus inmiddels een boek kiezen. Ik kwam bij een boek met een rode kaft, en op diezelfde rode kaft stond de naam. Harry Potter stond er. Ik was helemaal niet een Harry Potter fan. Sowieso was ik geen fan van lezen, maarja, het moest nou eenmaal. Dus het werd uiteindelijk Harry Potter, deel een. Ik stempelde het boek bij de oude dame aan het begin, en wist niet hoe snel ik de deur open moest doen.

Leiden, van onze speciale redactie – Gistermiddag is hier, in de bibliotheek bij deze Leidse school, iets raars gebeurd. Jeffrey heeft hier een boek gekocht, volgens de woordvoerder van de school. Dezelfde woordvoerder meldde “Dit is een uitzonderlijke gebeurtenis, en wij zullen er naar streven dat dit in de toekomst niet meer gebeurt.”. Volgens ooggetuigen was het een heel schouwspel. Nadat hij even wegdroomde, pakte hij zomaar een boek en legde het neer op het bureau. “Iets heel raars”, zo verklaarde een van hen. Jeffrey is inmiddels ook begonnen met lezen zeggen ingewijde, dit is echter nog niet bevestigd. Een onderzoek naar dit alles is inmiddels al begonnen.

Terwijl Jeffrey aan het lezen was, op de bank, kwamen er in eens een big en een eend bij diezelfde bank. “Wat ben jij aan het doen”, zei de big. “Je bent toch niet aan het lezen?” vulde de eend aan. Jeffrey dacht er met “Nou, nee, ehm…, ja. Maar het moet!” onderuit te komen, maar de eend was niet zo dom.  “Ja, dat zal vast, maar waarom zoek je het niet op op het internet?” vroeg de eend na Jeffrey’s antwoord aangehoord te hebben. “Nou, ehm, dat heeft ze heus wel door ho” Jeffrey kon zijn antwoord niet afmaken, want big onderbrak hem. “Smoesjes! Kom, doe dat boek dicht en zoek het gewoon op!”. Jeffrey was heel makkelijk overgehaald, en klapte zijn boek dicht met een vinger nog tussen de bladzijdes, precies waar hij gebleven was. Hij wou de boekenlegger pakken, maar die was vast van de leuning gevallen. Hij stond op, liep achter de bank, bukte voorover om de boekenlegger te pakken en… “Auw, die verwarming staat aan! Auw, ik heb mijn kond verbrand!” Hij wreef er nog een keer over en liep naar de computer. Hij ging op de stoel zitten, en dat voelde pijnlijk. “Haha, zei de big. Wie zijn kond verbrand…” “…moet op de blaren zitten!” maakte de eend af!

Jeffrey las zijn boek uit, met frisse tegenzin, dat wel. En hij schreef er een goed boekverslag over, en wel zonder internet! Hij leverde het in bij de Engelse juffrouw, en wat bleek. Zij was helemaal niet zo erg als Jeffrey dacht. Zelfs zij vond het verslag goed, zelf zo goed dat Jeffrey een 8 kreeg. Jeffrey liep tevreden het lokaal uit, en… hij leefde nog lang en gelukkig.

Dit was het verhaal geweldige van Jeffrey en het Magische Wonderboek. Zoals je al merkte, ik kon geen stijl kiezen. En nu mag jij de stijlen gaan raden :D