Hoewel het niet heel veel verschil is met de afgelopen week, de komende drie dagen geen blogjes van mijn kant. Ik zit dan namelijk in Duitsland, als excursie van school. Natuurlijk heel leerzaam allemaal, ahem.

Auf Wiedersehen!

Nee he, niet weer een post over de vakantie toch? Daar hebben we er nu al zoveel van gezien. Kan je niet iets beters verzinnen Jeffrey? Of had je weer te weinig inspiratie? Ja, ik hoor het jullie al denken. Maar dit berichtje gaat een andere insteek krijgen, geloof me. Nou ja, een beetje dan. Want vakantie, heel fijn natuurlijk. En helemaal geweldig natuurlijk, lekker veel tijd om na te denken hoeveel weken nog voor de enige echte zomervakantie. Maar ook lekker lang om te bedenken dat ik nog maar een weekje vakantie heb. En natuurlijk ook om lekker laat te gaan slapen en laat op te staan.

Het aantal uren slaap blijft gewoon hetzelfde, als het al niet meer wordt. Maar toch kan je nu wel zeggen dan ik nu meer moe (moeier is zo’n raar woord) ben dan toen ik nog geen vakantie had. En dat hoort natuurlijk niet in een vakantie. Dat helpt totaal niet om lekker uitgeslapen de laatste paar weken in te gaan. En de vakantiedagen zijn zo ook minder leuk. Nu is het waarschijnlijk nog niet zo erg, maar ik vrees nu al voor die dagen dat ik weer om zeven uur op moet staan.

Het erge is dan ook nog wel denk ik dat ik weet wat ik eraan kan doen. Gewoon een keer eerder gaan slapen doet wonderen. Maar dat doe je toch niet, zo in de vakantie? Die is er niet om vroeg naar bed te gaan! Die is er om een uurtje of 1 te gaan slapen, en een uurtje of 10 weer uit je bed te kruipen. Dat is dus 9 uurtjes slaap, en in een schoolweek haal ik dat niet eens. Waarom, o waarom, klaas vaak, ben ik dan zo moe?

Het kan natuurlijk ook komen omdat die dagen nu in een razend tempo langer worden. Mijn hoofd kan daar al niet zo goed tegen, en als mijn slaappatroon ook nog verandert, tja. Dan vind ik het niet zo gek. En daarom verlang ik terug naar die tijd dat ik weer om 7 uur uit mijn bed kruip. Natuurlijk wel met het idee dat ik over zes weken daarna alweer zomervakantie heb om dan weer lekker uit te rusten.

Vandaag is de dag aangebroken dat alles dan echt voorbij is. Nou moet je alles meteen maar even relativeren, want dat valt in het niet bij de aardbevingen van de afgelopen dagen. Maar vanuit mijn standpunt is echt alles voorbij. De maand is weer voorbij, de week is voorbij, het weekend is voorbij, en nog veel belangrijker: de vakantie is voorbij.

Want ja, ik had deze week eindelijk vakantie. In het begin was ik ziek, maar gelukkig was dat vrijdagmiddag alweer over. En toen begon het Grote Genieten, met twee hoofdletters G. Maar zoals altijd met een vakantie gaat het altijd heel snel voorbij. Voor ik het wist was het woensdag, vrijdag en zelfs alweer zondag, wat betekent dat de vakantie alweer bijna voorbij is.

Eigenlijk vind ik vakanties helemaal niet zo leuk, zeker niet als ze zo snel elkaar opvolgen (7 weken maar, voor sommige scholen zelfs maar 6 weken). Je zit dan net een beetje in het ritme, bent gewend om vroeg op te staan, en alles wordt langzamerhand vanzelfsprekend. Tot die rotvakantie weer komt, die alles moet verpesten. Je bent weer uit het ritme, weet weer hoe het is om vrij te hebben en om uit te slapen. En als je dat net weer een beetje gewend bent, dan kan je weer naar school.

Volgens mij is het zelfs nog erger, en berust het allemaal op een complot. Een complot tegen de leerlingen, want nee, die mogen het natuurlijk niet te niet erg gaan vinden (niet erg betekent hetzelfde als leuk, maar school is onmogelijk leuk te vinden, vandaar niet erg). Let maar op, ooit zal Peter R. een ingelaste uitzending maken, waarin hij het complot bloot legt. Let maar op!

En ach, ik heb niet te zeuren. Want binnen 2 dagen zit ik toch weer in het ritme, en ben ik al lang weer vergeten hoe het was, in die goede oude tijd toen er nog vakantie was.